اعترافنامه(2)

دیگر برای نمره چهل اشک نمیریزم

صنف نهممکتب در لیسه سپینکلی بودم.روزهای دشوار را سپری مینمودم.تنها هزاره تباری،بودم که در یک صنف چهل نفری در کنارِ سایر برادرانِ از تبارهای،تاجیک و پشتون درس میخواندم.تنها و کوچکترین شاکرد یک صنف بزرگ بودم.آرام،خیلی هم درسخوان و در عین حال بسیار با نظافت بودم.آموزگارانم من را بابتِ این خصوصیاتم دوست داشت.هرروز تلاش میکردم که در صنف فعالترین عضو باشم.دریافت نمرات بلند،با ستایشنامه از طرفِ سطح رهبری مکتب برایم خیلی ارزشمند بود.اما این گونه که ساده فکر میکردم نبود.آموزگارِ مضمون بیالوژیم با موهای درازش ادمِ خوبی نبود.او در روزی آزمونش من را بابتِ تبارم تحقیر کرد،گفت]این هزاره را نمره چهل نمیدهم[در حالیکه من لایق چهل نمره بودم.باور کند،آنروز اشکهایم از گونههای معصومانهِ یک شاکرد کوچک صنف جاری شد و اکثریت همصنفیهایم با وجود که نزدیگترین دوستانم بودند به من خنده کردند.

آن روز نفسهایم تنگ شد و احساس حقارت کردم.به خود گفتم کاش هزاره نمیبودم.ای کاش چشمهایم بادامی و بنیام پُچق نمیبود.ای خدایا؛چه میشد که من پشتون یا هم تاجیک میبودم تا هر روز از نزدی نامهربانترین انسانها مورد توهین قرار نمیگرفتم.

خوب این همهگذشت.مکتب را تمام کردم،دانشگاه رفتم با هر گونه تحقیر و توهینهای اطرافیانم مبارزه کردم.معشوقهام را بابت هزاره بودنم از دست دادم.اما چه؟چیز نه.فقط یاد گرفتم که چگونه باید زیست کرد و مبارزه نمود.بیست عقرب]انقلاب تبسم[ و جنبشهای که دارد شکل میگیرد گویا همان مبارزات من و همنسلها و یا هم آن پسر هزارهِ که بابتِ چشمهای بادامیاش توهین میشود.میباشد.ما یاد گرفتیم تا برای حق مان تا دام مرگ و رسمان اعدام برویم.

دیگر برایم نمره چهل مهم نیست.دیگر برایم توهین و تحقیر نامهربانترین انسانهای روزگارم ارزش ندارد.آنچه برای من باارزش است.حس عدالت خواهی،حس انقلابی و مبارزات برای حق مان،برای نمره چهل دیگر اشک نمیریزم،بلکه جنبشهای را شکل میدهیم و در کاروانِ مبارزین که برای حق شان ایستادهگی میکنند،قرار میگیرم که هیچ فاشیست توانایی ایستادان در مقابل مان را نداشته باشد.ما حق مان را میگریم حتی اگر در این راه کشته شویم.و حق گرفتنِ مان به معنی دشمنی با تاجیک،پشتون و ازبیک تبارها نیست.آن هم حق دارند بروند جنبشهای را شکل دهند و علیه انتحار،انفجار و یا سلبِ حقوق تاجیکهای که هر روز اشک میریزند؛مبارزه کنند و ما هم در کنار شان در صف اول مبارزه شعار عدالت میدهیم.

دیگر برای نمره چهل اشک نمیریزم!

خدا قوت

ولگرد اجتماعی...